چقدر دلم می خواد حرف بزنم ......

هیییییییییییییییییییییییییییییییییییییییییس !!!

خودت هم می دونی در چه شرایطی دارم خودمو کنترل می کنم ... خوب هم می دونی چقدر برام سخته ... !

می گم ... ولی در اصل هیچی نمی گم ... !

هیچی نمی گم ...... ولی واقعیت اش اینه که خیلی حرف زدم ..!

دلم می خواد بنویسم .... ولی دستم نمیره به نوشتن ... هیچ نوشته یا حرفی هم نمی تونه حرفامو بیان کنه ... !

خدایا .... آرومم کن ...!

نمی تونم طاقت بیارم ...!

می ترسم ... به روح مادر جون ... به بزرگی خودت .. می ترسم .... !

نمی گم فراریم بده .... نمی گم دچار فراموشیم کن ... نمی گم ..... فقط آرومم کن .. !

گریه کردن به ریختن چهار قطره اشکه؟؟؟؟؟؟

خدایا ... بیشتر از یه ماهه چشمای دلم اشکی نریختند ... !!!!

می ترسم

غریبه .... !!!!!!
غریب آشنا ......؟؟؟ آشنای غریب ....؟؟؟؟  !!!!!!

چی می شد هر کسی سر جای خودش بود ... کسی هم به جایگاه دیگران جسارت یا بی حرمتی نمی کرد ...!

خودتون هم خوب می دونین ..اومدنم فقط برای شما بوده ... فقط برای شما... دلم براتون لک زده بود ..!

آخرین دعایی که کردم رو خوب یادمه ... ولی بعد از اون ... دیگه هیچی یادم نمیاد ... !!!!

چه فرقی می کنه موهات طبیعی باشند یا مصنوعی ... مهم اینه که یه ملت نفهمند کلاه گیس سرته ... ولی وقتی فهمیدند و شدی انگشت نمای جمع ... اون وقت چی کار باید کرد؟؟!

حالا نمیشه به جای کلاه ... سر یکی کلاه گیس گذاشت؟؟!!

گیس بریده ی بی چشم و رو ... !

همیشه موهای خورشید خانوم رو تو نقاشی هامون افشون می کشیدیم ... کسی هم بوده که به ذهنش خطور کرده باشه که شاید خورشید خانوم دوست داشته باشه موهاشو ببافه ؟؟!

می دونستی وقتی موهاتو افشون می کنی .... می ترسم؟؟؟؟؟؟؟؟؟

بذار حرفای دلم لابلای پیچ و خم های گیسوانت بماند ... من به کوچه پس کوچه های موهات اعتماد کردم ...!

هیییییییییییس ..! حرفایی که بهت می زنم رو به هیچ کس نگو ... قول بده هیچ وقت .. حتی به روی خودم هم نمیاری !! قول بده ..

چقدر نا مطمئنه وقتی آدم به یه دیوار تکیه کنه ...

و چه دردناکه وقتی می بینی به جای دیوار .. این تویی که از قلعه ی قلبت سقوط کردی ...!

و شاید از اون هم دلسوزناک تر ... وقتی باشه که ببینی یه کور بی عصا دستش رو به دیوار گرفته و به راه خود ادامه می دهد.... چرا دلسوزناک!!!!!!!!!!!؟؟؟

حالا پیدا کنید ... دیوار .... انسان سقوط کرده ... و مرد کور را ...!!!

کلمه ی گمشده ی این متن رو هم پیدا کنید ... جای یه چیزی خالیه ... مگه نه؟

همه چی رو خفه کردم ... حالا حرف بزن ....

سیاه
ستاره
آْسمون
هواکش
پرنده
صدا
رنگ
جاری
شانس
تو خوبی؟

(این بار دیگه نخواستم برای آوردن اسمت دنیای کلمات را بپیچونم ..! خیلی ساده می گم : )

سلام ٬

گفتم : بگو

گفتی: منکران چیزی را انکار می کنند که بر آن علمی ندارند

گفت: برای آموختن باید آموخته های قبلی را فراموش کنی ... شاید حتی نابود !

گفتم : کیست که بر تو عالم باشد ..؟

گفتی: نشانه ها را در نظر گیر

گفت : سخت ترین و کند ترین مشغله ی زندگی فراموش کردن آموخته های قبلی عقل است !

گفتم : نادیدنی ها دیدنی ترند ..

گفتی : تنها من بر علم غیب احاطه دارم و لا غیر

گفت : در جستجوی نادیدنی ها ٬ دیدنی ها را یه گمراهی نکشانیم !

گفتم : ......

گفتی : " امن یجیب المضطر اذا دعاه و یکشف السو ء "

گفت : دعام می کنی ؟ .. !

گفتم : همچنان عطش پشت پرده مرا می سوزاند ...

گفتی : در وادی جهالت برایت سرابی تدارک دیده اند

گفت : اعوذ بالله !

گفتم : پس خماری را بر من حلال کن ...

گفتی : تضییع عقل حرام است ٬ حرام غیر و لا غیر ندارد

گفت : در مستی نیز تو را بیداری نشاید ...!

گفتم : کدامین راهیست که در آن سادگی را جهالت نپوشانند ؟

گفتی : راه را نشانت دادم

گفت : فطرت ...!

گفتم : دستخوش روزگارش نمودم ...

گفتی : بی آلایش اش کن

گفت : آب ..!

گفتم : همچنان سرای اسرار آمیزت مرا به خود می خواند

گفتی : این خود توست که سال هاست تو را به خود می خواند

گفت : در خوانش ضمایر ٬ فطرت را دریاب ..!

گفتم : نادیدنی ها را دست خواهم یازید ..

گفتی : علم غیب را تنها من محاطم

گفت : نافرمانی مکن ٬سرکش ..!

گفتم : امشب برای نخستین بار در زندگی ام و تنها برای ثانیه ای آرام گشتم ...

گفتی : روزی در مشتی خاک آرام تر خواهی گشت

گفت : ان لله و انا الیه راجعون

گفتم : پاک خواهم کرد هر آنچه مرا آموختند ...

گفتی : یا علی

گفت : .

* شاید در کوچه پس کوچه های تردید به یقین رسیدم ... سالهاست در زیر سایه ی عبث درخت فردا روزگار می گذرانم ... فردا به یقین خواهم رسید؟؟!!

*در جستجوی نور در تاریکی غرق و گم گشته ام ... می گویند خسته ام ... برایم دیگر دعای عمر طولانی ندارند.... شنیدم که می گفت بیشتر از این عمر نکنی بهتر است ... !!!

*شاید وقتی امروز بر پیشانی ام بوسه زدی فردای مرا به من ارزانی داشتی ... چرا هر چی بهت می گفتم می گفتی چشم؟؟؟؟؟؟!!

*وقتی خواستم غذا بخوری .. گفتی چشم ... ! خواستم بذاری خودم بهت غذا بدم .. گفتی چشم ... گرسنه ات نبود ... ولی فقط بخاطر من گذاشتی چند قاشق سوپ بذارم تو دهنت ... !

* طاقت رفتنت رو ندارم ... ولی تحمل زجر کشیدنت رو هم ندارم ... همه می گن خدا ازت راضی بشه .. ولی من می خوام همیشه باشی... !

*کاش اونقدر قدرت داشتم تا دوباره اون قد و قامت رو بهت برگردونم ... !

*می گفتن خدا رو شکر که از یه نفر حرف شنوی داری ... ولی نذاشتن زیاد پیشت بمونم ... می ترسیدن به من عادت کنی ... !!!

*نگو چرا دیر به دیر میام و بهت سر می زنم .... به مولا تحمل دیدن شکستگی تو ندارم ..

* چه شبی بود .. اون شب بارونی رو می گم ... هیچ چیز حتی آغوش گرم مادرجون هم آرومم نمی کرد ... نگرانت بودم .. می ترسیدم نیای خونه ... مادر جون می گفت میای .. می گفت کارت طول کشیده ... مجبورم کرد بخوابم .. ولی مگه می تونستم ؟!.. شب از نیمه هم گذشته بود ... صدای چرخوندن کلیدت رو در قفل در شنیدم ... سایه ات رو در چارچوب در دیدم ... خودت بودی .. سرم رو آروم گذاشتم رو بالشت ... می دونستم الان میای بالا سرم ... می خواستم فکر کنی خوابم ... با اطمینان از حضورت در خانه خوابم برد ... !

*گفتی گرسنه ام نیست ... گفتم ولی باید بخوری .. گفتی پس بده خودم بخورم ... گفتم یادت میاد  با دستت غذا می ذاشتی تو دهنم؟.. گفتی آره ... گفتم حالا بذار من بهت غذا بدم .. گفتی چشم ..!

*شنیدم اسم مادرجون رو به زبون میاری ... می دونی چقدر دلم براش تنگ شده؟؟ می دونی چقدر دلم برای سه تایی بودنامون تنگ شده؟.... اگه بری تنها می شم ... اگه بری دیگه پامو تو اون خونه نمی ذارم ...

*یادت میاد اون شب دستم سوخت؟... فوری رفتین سیب زمینی رنده کردین و گذاشتین روی سوختگی؟.... کاش بازم دستم بسوزه تا دوباره دستامو بگیری تو دستات... !

*امروز وقتی بهم گفتی سرمو بیارم پایین ... سرمو آوردم کنار لبت ... به خیال اینکه می خوای چیزی بهم بگی... ولی یه لحظه ... منو بوسیدی... چرا؟؟... تو حتی بچه هاتو هم نبوسیدی... من که بچه ات نبودم ... !

* دقت کرده بودی؟... همه ی دوروبری هامون داشتن به حرفامون گوش می دادن ... کسی که حرفای تو رو متوجه نمی شد.. فقط من بودم که می فهمیدم چی میگی ٬ اون هم وقتی تنها بودیم... !

* دلم بیشتر از همیشه برات تنگ شده ... دو سه شبه که بالشتمو با اشکم خیس می کنم و می خوابم ... کاش اون همه قدرت و نیرو اینطوری نشکنه ... !

*بذار دیگه باهات حرف نزنم ... دارم به عکست نیگا می کنم ... !

* می دوتم الان خوابی ... خوابای خوب ببینی... دوستت دارم بابایی

باز هم شاید یه روزی یه جایی همو دیدیم ... اون روز حق داری تف بندازی تو صورتم ...!

*خسته ام ... خیلی خسته ام ...

*بدم میاد کسی برام دل بسوزونه ...

*بدم میاد کسی نسبت بهم احساس مسئولیت داشته باشه ...

*هر وقت عقلت تونست کسی رو دوست داشته باشه ... مطمئن باش که عاشق شدی...!

*دلم قبولت کرده .. مدت هاست که قبول دلم شدی.. ولی عقلم ... !!!! .. هنوز نتونستم تو  رو به عقلم بقبولونم ... می دونم الان پیش خودت چی فکر می کنی.... !

*وقتی یه روزی یکی یه جمله به زبان اجنبی برات می فرسته و ازت می خواد برداشتت رو بگی ...تصور نکن که می خواد امتحانت کنه .... فکر کن که خودش هم حوصله ی جواب دادن به دوستاشو نداره ... اعصابش داغونه .... فقط به خاطر تو گوشی رو روشن نگه داشته .. حالا تصور کن تو هم در جوابش بگی حوصله ندارم ...!!!!

* برم ...

به نام تو که نیستی ام را آواره ساختی ...

باز هم سلام

دارم فکر می کنم که چقدر جالبه برگشتن دوباره ام به کاغذ پاره های مجازی ای که یه عمری از ما را تلف کردند ...  من دقیقا زمانی برگشتم که برای بار نخست آغاز کرده بودم ...

یک سال پیش .. همین روزا بود که " نرگس " " دختر خورشید" شد ....

چی نوشتم... از کی نوشتم ... چطور نوشتم ... همه ی اینها بماند ..!

ولی مهم اینه که با ننوشتن در این یه ماه و خردی .. به بیشتر! چیزایی رسیدم که با نوشتن در یکسال گذشته از دست دادم .... !!!!!

با یکسال پرواز بی پروا در دنیای مجازی ...

بخشی از آینده ام را از دست دادم ...

بخشی از احساسم نابود شد...

بخشی از ذهنم به ناچار دستخوش فراموشی شد...

بخشی از هوشم را در مستی بر باد دادم ...

بخشی از خانواده ام را از دست دادم ....

شادی و هیجان ام تبدیل به خنده های عصبی شدند ...

افسردگی جایگزین آنهمه انرژی و نشاط شده بود...

نگاهم دیگر به دنبال اندیشه ای نو نبود ...

اندیشه ها را بر لبان گویندگانشان می شنیدم ...

دیگر در جستجوی حقیقت نبودم ...

چرا که به این باور رسیده بودم که حقیقت همین جاست ... در درون من ..!!!!

و درون من چه بود ..؟؟؟؟؟؟ که بود ....؟

در یکسال گذشته از خود دور شده بودم ... مرا به خود می خواند .... ولی ...

خسته بودم ... خسته ...

ولی روزی روزگاری ... نه خیلی دور... که خیلی نزدیک ...

یه دستی دستمو گرفت ...

گفتم ولم کن ...  منو بیشتر کشید سمت خودش ....

گفتم ازت بدم میاد ... نیگام کرد ... دوستش داشتم ... !

امروز به یاری اون دست آسمانی ... و چند دست زمینی دیگر

در جستجوی اون بخشی از آینده ام که از دست دادمش ... (خدا کنه پیداش کنم ..)

دارم کل احساسم رو از نو می سازم ... ولی این نوسازی احساس لازمه ... ! (چراشو دیگه خوب می دونم ..)

بخش فراموش شده ی ذهنم رو کاریش نمی تونم کنم ... دیگه اذیتم نمی کنه ... ! من هم کاریش ندارم ... گوشه ای از آن قسمت فراموش شده را در دنیای واقعی باز یافتم .. !

دوران مستی ... یاد صادق هدایت می افتم ... یاد کافکا ... یاد سینا (ر) .. یاد ترانه ... ولی الان همشون یه یادند .... فقط یه یاد ... !

دارم سعی می کنم اون بخشی از خانواده ام را که از دست دادم برگردونم ... دوباره دوست و رفیق بازی هام شروع شده ... دوباره پول تلفن سر به فلک می کشه .... دوباره بیرون رفتن ها .. خنده ها .. با بچه ها بودن .. دوباره اخم های ""نیکی"" جون رو تحمل کردن ... دوباره طعنه و کنایه شنیدن.. و ...

روزام دارن سپری میشن ...

مهم اینه که با خنده و شادی بگذرن...

مهم اینه که همون نرگسی بشم که ....

مهتا براش دل نسوزونه ... و پنتا بهش نگه " قبلا ها یه عشق تو قلبت بود .. یه عشق همیشه داغ ... عشقی که واسه کسی نبود ... ولی واسه خودت هم نبود ... واسه همه بود.. "

نرگسی شدم که ...

دیگه بهم نمی گن دیوونه .... دیگه دیوونه خطاب شدن برام جالب نیست ... دیگه کسی نمی تونه بگه خنده هام عصبی و مصنوعیه ...

دیگه کسی نمی تونه بگه .. " انگار می خواد از همه جا بره ... فکر می کنه جای نداره .. فکر می کنه بی پناهه ... " ..

دیگه مهتا نمی تونه بگه .." کم کم نور امید داره از چشاش محو میشه .. " .. نمی تونه بگه .. " احساس می کنم دلی برات نمونده ... وقتی بهت نیگا می کنم فکر می کنم چراغ هات دارن خاموش میشن .."

آره...٬

نرگس هنوز هم دختر خورشیده ....

ولی ..٬

دیگه دلش نمی خواد " گل باغ اینترنت " باشه ...

گل باغ زندگی خودش و اطرافیانش باشه ..کافیه ...

دیگه نیازی نیست محبتم را به همه بدم .. همین قدر که قلبم رو نثار کسانی کنم که قدر محبتم رو می دونن کافیه ....

می خوام اون دست آسمونی رو با تمام وجود ببوسم .. حیف که خاک زمین گیرم کرده ..!

می خوام دستای زمینی رو که به یاری اون دست آسمونی منو از قعر عصیان و نا هنجاری روحی نجاتم دادن ببوسم ... دستم به بعضی هاشون میرسه ... و به بعضی های دیگه فقط دست دلم میرسه ...

"مهتا و پنتا " اولین کسانی بودند که بر من بطور جدی تلنگر زدند ... الهی قربونشون برم ... دستشون رو نمی بوسم ... چون پررو میشن ...!!

اگه گفتین نفر سوم کیه؟ ... کسی که وجودش ... فقط حس کردن وجودش ... برام به اندازه ی یه زندگی می ارزه ... همین قدر که می دونم هست ... آرومم ... کسی که شبا تا نبوسمش ... تا بغلم نکنه .. خوابم نمی بره ... هر وقت هم دلتنگش شم ... میاد ... یعنی خودش می دونه چقدر برام عزیزه؟ عزیز زمینی ای که تو آسمون پیداش کردم ... دارم فکر می کنم چطور باید دستشو ببوسم؟...

حالا می مونه اون آسمونی ... نمی خوام اسمتونو بیارم ... نمی خوام صداتون کنم ... فقط می خوام بگم دستتونو می بوسم ... و بابت همه چی ازتون ممنونم آقای من ...

<<<خدایا لیاقتم چقدره؟

وقتی دلتنگ میشم ... میاد

وقتی بدبین میشم بهش ... بدجور چوبم میزنی

وقتی می خوام فکر کنم که همه ی اینا خوابه ... نیشگون ات رو محکم تر می گیری

آره..٬

من بیدارم ...

فقط یه کم میترسم ...

می ترسم اسیر غروری شم که وجودش رو دارم حس می کنم ...

کمکم باش.>>>

یا علی